Elleboogdysplasie bij honden

DierDier

Elleboogdysplasie is de verzamelnaam voor vijf verschillende aandoeningen bij honden aan de ellebogen. Dit kan een gevolg zijn van een opgelopen trauma, in veel gevallen ligt een erfelijke aanleg ten grondslag aan deze aandoening. Op deze pagina leggen we uit wat elleboogdysplasie is, wat de gevolgen zijn en welke mogelijkheden er bestaan voor een behandeling.

Elleboogdysplasie in het kort

Deze aandoening is een verzamelnaam voor vijf afzonderlijke aandoeningen:

  1. LPA: De uitstulping van de ellepijp die scharniert in het opperarmbeen is afgebroken. Kraakbeen vergroeid tot een bot als verbinding. Dit komt voor bij een groeistoornis of een letsel.
  2. LPC: De uitstulpingen zijn deels of geheel losgeraakt met als gevolg pijn en irritaties in het gewricht. Deze vorm van elleboogdysplasie komt in praktijk het meeste voor.
  3. OCD: Dit is een erfelijke aandoening waarbij er zich een storing in de groei voordoet, een deel van het kraakbeen heeft niet de juiste eigenschappen waardoor de verbinding niet goed is, met als gevolg een ontsteking in het gewricht.
  4. Flexoren thesopathie: De aanhechting van de pezen in de spieren raken ontstoken en zullen verkalken. Ook de aanhechting bij het ellebooggewricht kan gaan ontsteken.
  5. Incongruentie: Omdat de ellepijp en het spaakbeen niet op hetzelfde tempo groeien past het ellebooggewricht niet goed. De hond loopt mank, LPC of LPA kan een gevolg zijn. Naast een erfelijke aandoening kan ook een letsel ten grondslag liggen aan deze vorm van elleboogdysplasie.

Net zoals mensen hebben ook honden een scharniergewricht bij de voorpoten (voorarmen bij mensen). Dit gewricht bevindt zich tussen het opperarmbeen in de bovenarm, en het spaakbeen en ellepijp in de onderarm. De ellepijp is lang om het gewricht ondersteuning te geven, met uitstulpingen die het spaakbeen omsluiten en scharnieren in het opperarmbeen. Door de uitstulpingen wordt het gewricht sterker, maar bij minimale afwijkingen kan dit leiden tot grote problemen.

Hoe kun je elleboogdysplasie bij honden waarnemen?

Met name hondenrassen die snel groeien kunnen last hebben van deze aandoening. De eerste klachten kunnen zich pakweg zes maanden na de geboorte al voordoen. Op het oog kan het lastig zijn om de eerste symptomen van elleboogdysplasie bij honden waar te nemen, let op mank lopen en pijn bij strekken en buigen van de poten. Het is mogelijk dat er vocht ophoopt in de elleboog. Hoewel deze symptomen regelmatig worden beschouwd als ‘groeipijnen’ is dit niet altijd het geval.

Deze hondenrassen moeten bij fokken verplicht worden onderzocht op elleboogdysplasie:

Kan ik mijn hond laten onderzoeken?

Wanneer je het vermoeden hebt dat jouw hond aan elleboogdysplasie lijdt, is het van belang om zo snel mogelijk een onderzoek uit te laten voeren. Naast pijn, vergroeiing en een kreupele hond kan deze aandoening op termijn ook leiden tot artrose. De dierenarts onderzoekt alle poten, niet alleen de poot die pijn doet. Zo kunnen andere problemen van orthopedische aard uitgesloten worden. Er worden diverse röntgenfoto’s gemaakt van de ellebogen. De poten van jouw hond moeten goed uitgestrekt zijn en recht liggen. Omdat de foto’s snel gemaakt worden zal narcose in principe niet nodig zijn. Wanneer de hond niet in staat is rustig te blijven kan de arts besluiten om een roesje toe te dienen. Doorgaans zal er naast de röntgenfoto ook een CT-scan gemaakt worden.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*